Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


Kopalnia soli w Bochni

powrót

    Kopalnia soli w Bochni jest najstarszą kopalnią tego typu na terenach polski a jednocześnie najstarszym zakładem przemysłowym który działa bez przerwy od średniowiecza do czasów współczesnych. Bocheńskie złoże soli jest częścią rozległej formacji solnej które uformowało się przed około 20 milionami lat. Złoże jest w kształcie nieregularnej soczewki o kierunku wschód-zachód o długości około 4km, szerokości od kilkunastu do nawet 200 metrów oraz głębokość zalegania od 50 do 500 metrów.
    Najstarsze ślady warzenia soli pochodzą z przed 5500 lat zostały odkryte w Bochni, Kolanowie, Chodenicach, Łapczycy, Chełmie i Łężkowicach. Wykorzystywano wówczas naturalne źródła solankowe a następnie poprzez odparowanie wody otrzymywano sól. Głębsze pokłady soli w tym miejscu odkryto około 1248 roku i nastąpiło to prawdopodobnie przypadkowo podczas pogłębiania studni solankowych, które były skoncentrowane w dolinie potoku Babica. Wybito w tym miejscu dwa najstarsze szyby bocheńskie: Gazaris (Wieżny) i Sutoris (Szewczy) który funkcjonuje do dzisiaj.
    Początkowo wydobycie soli prowadzono tylko we wschodniej części złoża ponieważ sól zalegała tu najpłycej jednocześnie złoże było w tym miejscu najcieńsze więc szybko się wyczerpało. W poszukiwaniu nowych złóż sięgnięto w głąb. Powstawały kolejne szyby które w tamtym czasie stanowiły osobne kopalnie, bowiem wyrobiska tych kopalni nie łączyły się ze sobą. Pierwsze łączenia wyrobisk nastąpiły dopiero w 1368r. a kopalnia rozwijała się sięgając coraz głębiej i w kierunku zachodnim, gdzie pokłady soli sięgają najgłębiej. W XVI - XVII wieku kopalnia składała się z dwóch części: Stare Góry najstarsza część kopalni (część wschodnia) z trzema szybami Floris, Sutoris, Gazaris, które praktycznie były już wyeksploatowane oraz Nowe Góry (część zachodnia) z szybami Regis, Bochneris i Campi. Głębokość kopalni w tym czasie osiągnęła około 300 metrów.
    W XVIIIw. wprowadzono wiele usprawnień w kopalni m.in. wykuto dwa poziome trakty komunikacyjne: August na głębokości 212m oraz Podmoście na głębokości 303 metry chodniki te połączyły dwa główne szyby wydobywcze Campi i Sutoris. W 1772r. gdy kopalnię przejęli Austriacy, kopalnia miała pięć czynnych szybów (Floris, Gazaris, Sutoris, Regis i Campi) z 16-tu które do tej pory powstały oraz trzy poziomy: Danielowiec, August i Podmoście. Pod koniec zaborów wyrobiska osiągnęły głębokość 428 metrów zamknięto szyb Gazaris natomiast powstał nowy szyb wentylacyjny Trinitatis. W latach 80-tych XXw. kopalnia osiągnęła głębokość 468m. oraz 16 poziomów. W 1981r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Tarnowie objął część wyrobisk w kopalni ochroną w celu zachowania jej piękna. Z powodu wyczerpania się złoża eksploatację zakończono a część wyrobisk zaadoptowano na trasę turystyczną oraz uzdrowisko które powstało w 1995r.
    Kopalnia w średniowieczu funkcjonowała sezonowo od jesieni do wiosny poniewarz górnicy w większości byli okolicznymi rolnikami i w okresie letnim pracowali na roli. Od początku eksploatacji do końca XIXw. sól wydobywano jedną metodą, która polegała na ręcznym odbijaniu wielkich brył soli przy pomocy kilofów, młotów i klinów a następnie aby łatwo było je toczyć obrabiano je do postaci walca tzw. bałwana okruchy zaś ładowano do drewnianych beczek które następnie transportowano na powierzchnię. Dopiero w XIX wieku dzięki rewolucji przemysłowej rozpoczęto mechanizację wydobycia, do wyciągu urobku zastosowano maszyny parowe a w późniejszym czasie silniki elektryczne.
















powrót