Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


Kopalnia Nowa Ruda

powrót

   Początki górnictwa na terenie Nowej Rudy sięgają XV wieku. Tak wczesną eksploatację górniczą umożliwiły warunki geologiczne i górzysty charakter terenu okolic Nowej Rudy. Odkrycie złoża nie było trudne, gdyż pokłady znajdowały się pod cienkim nakładem skał i ziemi.
   Na przełomie XVII i XVIII wieku górnictwo nabrało poważnego znaczenia, w tym okresie węgiel kamienny uznawany był za przynależny do gruntu a dysponowali nim wielcy właściciele ziemscy, którzy eksploatowali go sami lub dzierżawili prawo eksploatacji innym - przeważnie bogatym chłopom lub mieszczanom. Wydobywano surowiec ze złóż położonych do kilkunastu metrów pod powierzchnię ziemi. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku zaczęto budować sztolnie odwadniające.
   Kolejny rozwój górnictwa na tym terenie nastąpił  w XVIII i XIX wieku za sprawą rewolucji przemysłowej która opierała się głównie na maszynach parowych. W tym czasie sięgnięto do głębiej zalegających pokładów węgla, do odwodnienia zaczęto używać pomp parowych a do wyciągania urobku parowe maszyny wyciągowe.
   W 1868r na polu górniczym "Ruben" (Nowa Ruda Piast) został zgłębiony szyb obecnie zwany szybem Lech, zainstalowano w nim wyciągową maszyną parową o mocy 18KM. W 1877r odkryto złoża łupku ogniotrwałego co spowodowało jeszcze większy rozwój kopalni.    
   W 1948 roku połączono 3 kopalnie noworudzkie w jedną, pod nazwą Nowa Ruda. Następna zmiana organizacyjna miała miejsce w 1954 roku i polegała na wydzieleniu pola Jan i utworzeniu samodzielnej kopalni Słupiec, którą rozbudowano w następnych latach. Modernizacji i rozbudowie została poddana również kopalnia Nowa Ruda.
   W 1971 roku ponownie połączono kopalnię Nowa Ruda z kopalnią Słupiec w jedno przedsiębiorstwo pod nazwą Kopalnia Węgla Kamiennego Nowa Ruda. Była to największa kopalnia w Dolnośląskim Zagłębiu Węglowym- łączna długość wyrobisk górniczych na 7 poziomach wynosiła około 65 km na polu Słupiec i 35 km na polu Piast. Zatrudnienie w noworudzkiej kopalni wynosiło około 6 tyś. Osób, a roczne wydobycie kształtowało się w granicach 1 mln ton węgla oraz 100 tyś. ton łupku ogniotrwałego.
   Skomplikowana budowa geologiczna i geometria złoża uniemożliwiały mechanizację prac pod ziemią, co sprawiało, że z czasem eksploatacja stawała się coraz bardziej kosztowna, a w końcu wręcz nieopłacalna. Ostatecznie postanowiono kopalnie zlikwidować i ostatni węgiel z pola Piast został wywieziony na powierzchnię w dniu 15 września 1994 roku. W 1995 roku zlikwidowano część podziemną, pozostawiając kompleks wyrobisk długości około 750 m przy sztolni Lech, w którym uczniowie Zespołu Szkół Górniczych odbywali praktyki, podczas których uczyli się przyszłego zawodu. Po likwidacji szybów i naturalnym zalaniu przez wodę prawie wszystkich podziemnych chodników w 1996 roku na polu górniczym Piast powstało Muzeum Górnictwa,

źródło:
http://www.muzeum.gornictwa.pl
oraz internet





















powrót