Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


Zamek Nidzica

powrót

    Pierwsza drewniana warownia w tym miejscu pod nazwą Neidenberg - Zamek nad Nidą powstała już w XIII w. natomiast budowę zamku murowanego rozpoczęto z w drugiej połowie XIV w. z inicjatywy wielkiego mistrza Winrycha von Kniprode. Zamek leżał na ważnym szlaku handlowym z ziemi mazowieckiej do Ostrudy i Olsztyna oraz strzegł granicy prusko - polskiej.
    W 1410 roku zmierzające w kierunku Grunwaldu wojsko polskie zdobyło zamek prawdopodobnie bez walki, ponieważ większość załogi zamku na rozkaz wielkiego mistrza zakonu udała się na punkt zborny armii krzyżackiej, a w zamku pozostali głównie bracia w podeszłym wieku oraz służba, którzy w obliczu niebezpieczeństwa stchórzyli bądź nie chcieli się przeciwstawiać wielokrotnie silniejszym wojskom polskim więc dobrowolnie poddali się. Po skończeniu działań wojennych zamek powrócił w ręce krzyżaków lecz nie na długo bo już w 1414r. Władysław Jagiełło wraz z 40 000 tysiącami żołnierzy polsko - litewskich przekroczył granicę państwa krzyżackiego i ruszył w kierunku Działdowa i Nidzicy. Po 8-dniowym oblężeniu zamku i ostrzale artyleryjskim obrońcy poddali się i zamek po raz kolejny przeszedł pod polskie panowanie. Po dwóch miesiącach od zdobycia zamku przez Jagiełłę komtur Ostródy Jan von Bichau wykorzystując fakt że większość wojska polskiego oblegało zamek w Brodnicy zaatakował zamek, zmuszając do poddania się obrońców.
    Po zakończeniu działań wojennych nastąpił okres 40 lat względnego pokoju. W 1454 r. wybuchła kolejna wojna polsko - krzyżacka tzw. trzynastoletnia. Zamek po raz kolejny stał się własnością polski jego starostą był rycerz Janko ze Sławkowa a rok później twierdzę powierzono czeskiemu zaciężnemu w służbie polskiej Janowi Koldy z Żampachu, który utrzymał ją do końca owej wojny, po czym w wyniku ustaleń II pokoju toruńskiego powróciła w granice niemieckie, stając się siedzibą prokuratora Wilhelma von Eppingena.
    Po kolejnych pięćdziesięciu latach pod koniec stycznia 1520 r. oddziały Zygmunta Starego rozpoczęły oblężenie miasta, Po łatwym sforsowaniu miejskich murów 1 lutego 1520 dowodzący polskim wojskiem Gasieniecki wystosował ultimatum do broniących się w zamku Krzyżaków z żądaniem kapitulacji. Ci jednak doskonale zdając sobie sprawę ze słabości polskiej artylerii oraz licząc na siłę własnych fortyfikacji, odrzucili propozycję, zmuszając najeźdźców do nadaremnego, jak się później okazało, wysiłku. Po nieskutecznym ostrzelaniu twierdzy, i braku oczekiwanych rezultatów zmęczeni Polacy odstąpili od oblężenia, paląc przyzamkowy młyn i wyładowując swą złość na niewinnych mieszczanach.
    Kolejne oblężenie twierdzy miało miejsce w 1656 r. w czasie potopu szwedzkiego, okupowany zamek przez szwedów, próbowały zdobyć czambuły tatarskie, przysłane przez chana z pomocą królowi polskiemu Janowi Kazimierzowi,  jednak twierdza nie poddała się. Te oblężenie było ostatnim w historii tego zamku. Po zawarciu pokoju zamek stracił swoje znaczenie militarne a liczne zaniedbania sprawiły że zamek zaczął podupadać a pod koniec XVIII w. był już bliski ruiny. Kolejnych zniszczeń dokonał wielki pożar miasta w 1784 r. jednak najwięcej zniszczeń dokonali żołnierze francuscy którzy stacjonowali tu w latach 1806-12. Od całkowitej ruiny zamek uratował radca sądowy Ferdynand Tymoteusz Gregorovius który odbudował zamek z przeznaczeniem na siedzibę sądu, prywatne mieszkania oraz więzienie. W 1945 r. zamek po zbombardowaniu przez Rosjan spłonął, po wojnie szybko podjęto decyzję o odbudowie zamku i juz w 1949 r. ruszyły prace rekonstrukcyjne. odbudowę zakończono w 1965, po czym uroczyście oddano go w użytkowanie lokalnym instytucjom kulturalno-społecznym.












powrót