Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


Zamek Nowy Wiśnicz

powrót

    Najstarsze wzmianki historyczne na temat Wiśnicza pochodzą z XIII w. Zamek był wówczas w posiadaniu rodu Gryfitów, a następnie z nadania tego rodu przeszedł na własność klasztoru staniąteckigo.W połowie XVI w. Wiśnicz przeszedł w ręce rodu Kmitów. W miejscu obecnego zamku stał gród obronny jako siedziba tego rodu. Pierwszą postacią historyczną rodu Kmitów jest Jasiek Kmita, starosta krakowski. Po śmierci Jaśka Kmity majątek przejmuje jego syn Piotr. Umierając w 1409r. Piotr Kmita pozostawia po sobie wielki majątek oraz ustaloną pozycję wśród polskiego możnowładztwa. Ostatnim właścicielem zamku z rodu Kmitów był Piotr III Kmita, słynny marszałek wielki koronny za czasów królowej Bony, który został pochowany w katedrze wawelskiej. Po śmierci bezpotomnego Piotra III w 1553r. rozpoczął się długi spór między rodzinami Stadnickimi i Barzami. Po rozstrzygnięciu sporu do 1593 roku zamek pozostawał we władaniu rodu Barzich.
    W 1593 roku Sebastian Lubomirski kupił od Stanisława z rodu Barzich zamek wiśnicki, płacąc 85 tysięcy złotych polskich. Stanisław przez całe swoje życie rozbudowywał i zamienił go w potężną twierdzę według ówczesnych zasad sztuki wojennej, a obok zamku w miejscu dotychczasowej osady Rogozie założył na podstawie przywileju erekcyjnego Zygmunta III miasto Wiśnicz Nowy. Przebudowany przez Stanisława Lubomirskiego zamek stał się jedną z najpotężniejszych twierdz w kraju, a umieszczona wewnątrz budowla mieszkalna odpowiadała potrzebom wystawności i pompy, tak znamienny dla budownictwa magnackiego tego okresu. Obsługę zamku stanowiła ponad setka dworzan i służby, włoska kapela, kiludziesięciu myśliwych, dwieście konnych dragonów oraz czterysta węgierskiej zaciężnej piechoty. Obronę zamku stanowiło osiemdziesiąt dział z puszkarzami i amunicją oraz zapasem żywności na 3 lata.
    W czasie potopu szwedzkiego zamek został zdobyty, zdewastowany i splądrowany, Szwedzi wywieźli 150 wozów łupów oraz 35 armat a ówczesny właściciel zamku Jerzy Lubomirski syn Stanisława zmarł w 1667r. na wygnaniu we Wrocławiu. Po najeździe szwedzkim zamek zostaje odbudowany przez Aleksandra Lubomirskiego w którym na nowo zostają gromadzone cenne dzieła sztuki, takie jak :zwierciadła, zegary, krzesła, relikwiarze, złote i srebrne naczynia, srebro stołowe , kryształy, chorągwie, strzelby, klejnoty oraz obrazy Rafaella, Tycjana, Guido Reniego, Guercino, Ribery, Domenichino, Paolo Veronese, Albrechta Durera.
       W 1702 r. umiera kolejny właściciel zamku Józef Lubomirski, zostawiając syna Aleksandra Dominika oraz dwie córki Teresę i Mariannę. Aleksander umiera bezdzietnie i po jego śmierci dobra wiśnickie przejmuje siostra Marianna, która od 1710 roku jest żoną Pawła Sanguszki. Po jej śmierci zamek przejmuje syn Janusz Sanguszko, który 1750 roku sprzedaje Wiśnicz Stanisławowi Lubomirskiemu, strażnikowi wielkiemu koronnemu. Po jego śmierci zamek przejmuje jedna z jego córek, Aleksandra żona Stanisława Potockiego. Od tego momentu dobra wiśnickie pozostają przez kilka pokoleń w rękach rodziny Potockich herbu Pilawa.
      W połowie XIX w. tytułem wiana Marii Potockiej córki Maurycego Potockiego przechodzi do rodziny Zamoyskich. W tym okresie zamek kilkakrotnie niszczą pożary jednak jeszcze częściowo jest zamieszkały, dopiero po pożarze w 1831r. zamek opustoszał i zaczął popadać w ruinę. Około roku 1893 Zamoyscy rozprzedali dobra wiśnickie. Zamek kupił Maurycy Straszewski i rozpoczął niewielkie roboty konserwatorskie, jednak nie mogąc podołać z utrzymaniem tak wielkiego obiektu w 1901r. sprzedaje zamek związkowi rodowemu Lubomirskich. W 1909 r. przeprowadzono na zamku prace konserwatorskie m.in. wykonano nowe dachy na zamku, wieżach oraz budynkach gospodarczych. Dalsze prace konserwatorskie podjęto dopiero w 1928r. zostały przeprowadzone pod kierunkiem A. Szyszko-Bohusza odbudowano wówczas część ściany zachodniej która runęła rok wcześniej, położono nowy dach nad Kmitówką oraz nad traktem kazamat od strony zachodniej, we wnętrzu zamku odbudowano dwa sklepienia kamienne a w trakcie zachodnim nad trzema komnatami wykonano stropy żelbetowe oraz wiele innych prac dzięki którym zamkowi przywrócono dawny wygląd. Po II Wojnie Światowej zamek przeszedł na własność Skarbu Państwa i w latach 1949-59 z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Sztuki zostały przeprowadzone kolejne prace konserwatorskie.




















powrót