Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!


Zamek Pieskowa Skała

powrót

    Najstarsza wzmianka o zamku w Pieskowej Skale pochodzi z 1315 roku w dokumencie wydanym przez Władysława Łokietka. W dokumencie tym pojawia się nazwa "Peskenstein" i odnosi się prawdopodobnie do pobliskiej wsi Sułoszowa, w której zostały odnalezione pozostałości fortyfikacji pochodzące najprawdopodobniej z czasów Henryka Brodatego. Umocnienia te strzegły drogi i szlaku handlowego, które biegły doliną Prądnika łącząc Kraków ze Śląskiem. Obecny zamek powstał w pierwszej połowie XIV w. za panowania Kazimierza Wielkiego i spełniał taką samą funkcję jak wcześniej wymienione fortyfikacje.
    W 1377 r. Król Ludwik Węgierski podarował zamek w Pieskowej Skale Piotrowi Szafrańcowi z Łuczyc jako zadośćuczynienie za ranę, jaką odniósł w wyniku zatargu z węgierskimi dworzanami króla. W kolejnych pokoleniach Szafrańcowie roztrwonili majątek i tym samym utracili wysoką pozycję na dworze królewskim. W 1484 roku na polecenie króla Kazimierza Jagiellończyka pojmano, osądzono i ścięto najsłynniejszego rycerza rozbójnika Krzysztofa Szafrańca. W XV wieku pomimo dramatycznych losów właścicieli zamek poddany jest przebudowie zwłaszcza system obronny, wzniesiono m.in. dwie potężne okrągłe baszty artyleryjskie. W 1608 r. po śmierci ostatniego z rodu Szafrańców Jędrzeja zamek wraz z dobrami przechodzi na własność Macieja Łubnickiego.
    Na początku XVII wieku zamek kilkakrotnie zmienia właściciela i ostatecznie staje się własnością Jana Zebrzydowskiego miecznika koronnego, jego syn Michał Zebrzydowski dokonuje kolejnej przebudowy zamku spełniającej ówczesne założenia sztuki wojennej. Powstałe fortyfikacje bastionowe okazały się niewystarczające i zamek w 1655 roku nie zdołał się oprzeć wojskom szwedzkim w wyniku, czego został zdobyty, ograbiony i zniszczony. Po wojnie zamek stał się własnością rodziny Wielopolskich, został wyremontowany i służył jako tymczasowa rezydencja w czasie polowań. Po pożarze w 1718 roku zamek został gruntownie wyremontowany i przebudowany przez Hieronima Wielopolskiego, zostały m.in. zamurowane włoskie krużganki arkadowe, zlikwidowano loggię widokową a wieże otrzymały dachy w kształcie baniastych hełmów.
    W roku 1842 zamek stał się własnością rodziny Mieroszewskich jednak w niedługim czasie, bo w 1850 roku zamek zniszczył dotkliwy pożar w wyniku, którego w 1853r. zawaliła się najstarsza część rezydencji - zamek górny usytuowany na Skale Dorotki. W 1863 roku w trakcie powstania styczniowego rezydencja ucierpiała po raz kolejny stając się celem artylerii carskiej. Sobiesław Mieroszewski przeprowadza kolejny remont zamku, który otrzymuje modny neogotycki charakter. Pod koniec XIX wieku Mieroszewscy sprzedają zamek jednak jego nowi właściciele nie są w stanie go utrzymać i zamek zaczyna popadać w ruinę. Zamek od zniszczenia ratuje Spółka Akcyjna, która powstaje specjalnie dla ratowania zamku, w którym powstaje ekskluzywny pensjonat, który działa do 1939 roku. Po wybuchu II Wojny Światowej pomieszczenia zamkowe zostały zaadoptowane jako sierociniec głównie dla dzieci z dawnych kresów wschodnich. Po wojnie zamek zostaje znacjonalizowany i przekazany Ministerstwu Rolnictwa. W 1950 roku zamek przejmuje Ministerstwo Kultury i Sztuki i rozpoczynają się gruntowne prace remontowe pod kierunkiem profesora Alfreda Majewskiego.








powrót